6 عامل مهم نوسانات قندخون ( افزایش یا کاهش قندخون)

۱- کنترل سختگیرانه قندخون:

کنترل سختگیرانه قندخون در پیشگیری از عوارض چشمی، کلیوی ، قلبی ، عوارض عروقی و عصبی موثر است. اما از معایب این نوع کنترل افزایش تعداد افت قندخون های مکرر برای بیمار می باشد.


علایم دیابت نوع یک، معمولا به طور ناگهانی در طی چند روز تا چند هفته بروز می کند و علت آن افزایش قندخون در این بیماران می باشد. در ابتدا، علایم ممکن است با بیماری دیگری مثلا آنفلوانزا اشتباه گرفته شود.


۲- مرحله نوجوانی:

رشد سریع و تغییر در میزان هورمونها در دوره نوجوانی حفظ قندخون در محدوده نرمال را دچار مشکل می سازد.

۳- شرایط روحی و روانی:

افسردگی، اختلال اضطراب ، اختلال وحشتزدگی و اعتیاد خطر بالا و پایین رفتن قندخون را افزایش می دهد.

۴- اختلالات خوردن:

اغلب نوجوانان نگران وزن و تصویر بدنی خود می باشند و بنابراین ممکن است تغییراتی را در میزان انسولین مصرفی خود ایجاد کنند. اختلالات خوردن بیشتر در میان دختران و خانم های دیابتی نوع یک و در تمامی سنین شایع است.

۵- لیپوهایپرتروفی:

به معنای تجمع چربی در بدن می باشد و در بیماران دیابتی به دلیل تزریق مکرر انسولین در یک ناحیه از بدن ایجاد می شود. به دلیل تزریقات مکرر، این نواحی ممکن است سفت تر از سایر نواحی بدن شوند. تزریق مکرر انسولین در یک ناحیه از بدن سبب می شود که انسولین از آن ناحیه به خوبی جذب نشود و پیامد آن برای بیمار نوسانات قندخون می باشد.

۶- گاستروپارازیس:

در نتیجه قندخون بالا و صدمه به اعصاب معده ایجاد می شود. در این حالت به دلیل تخریب اعصاب معده ، مواد غذایی آهسته تر هضم میشوند و پی بردن به این نکته که انسولین چه وقت بعد از غذا کار خود را انجام می دهد، دچار مشکل می گردد. این روند می تواند نوسانات قندخون را به دنبال داشته باشد. * مشکلات کلیوی و تیروئید. میزان خیلی کم هورمون تیروئید می تواند سوخت و ساز بدن را آهسته نماید و این سبب می شود برخی داروها ( مثلا انسولین ) مدت زمان زیادی در بدن باقی بمانند و سبب افت قندخون شوند. مشکلات کلیوی نیز سبب میشوند روند دفع انسولین آهسته شود و انسولین مدت زمان بیشتری را در خون باقی بماند. پیامد این اتفاق، افت قندخون بیمار می باشد.


/ 0 نظر / 29 بازدید